از عصیان تا بی‌بی‌سی

منم یه زمانی تولد وبلاگم رو دقیقا سر وقت اعلام می‌کردم و منتظر می‌موندم بهم تبریک بگن. الان سال‌هاست این کار رو نکردم و الان اگه بخوام بگم چند ساله که وبلاگم رو دارم، تنها راهم اینه که برم تو آرشیو وبلاگم و تاریخ اولین مطلبش رو ببینم...

مدل زندگیتون رو خیلی دوست دارم. مفت به موفقیت نرسیدید و این برای یه ایرانی قابل تحسینه.
با توجه به مشکلاتی که برای بی‌بی‌سی روی هاتبرد ایجاد شد، متاسفم که دارم هر هفته برنامه شما رو از دست می‌دم چون محبوب‌ترین برنامه‌ام بود. البته از وقتی که اون لینک فلش رو توی فرندفید گذاشتین اوضاع برام یه کمی بهتر شده.

سلامت و موفق باشید

داستان زندگی‌ات رو خوندم. با وجود دنبال کردن وبلاگت در همه این سال‌ها این نوشته باز هم نکته جدیدی ازت به ما گفت. خیلی خوبه که عصیان هست و هنوز پا برجاست. موفق باشی نیما عزیز

وبلاگ با همه ماجراهایی که داشت همچنان در زندگی روزانه‌مون دخیله

تولد عصیان کوچولوتون مبارک

خوب من ایمیل شما را ندیدم اینجا می‌نویسم
راستش من هم می‌خوام بنویسم ولی چه کنم با خودسانسوری؟؟
لطفا راهی را بهم نشون بدید که امنیت من محفوظ باشه و بتونم با خیال راحت مستعار بنویسم.
خیلی دوست دارم دیدگاه دیگران را در مورد حرفم بدونم تا عمیق‌تر بشم... لطفا برام ایمیل بزنید اگر فرصت کردید و این پیغام را نمایش ندید این را برای شخص شما نوشتم.

نیما: ایمیل شما رو کسی نمی‌بینه. نگران نباشید.

می‌دونستی که عُصیان (عاصی شدن) اشتباهه و درستش عِصیان است؟
بر این اساس پینگلیشش میشه esyan
پس دامنه‌ات رو بر اساس یک اشتباه ادبیاتی انتخاب کردی!
در ضمن این نویسه‌گردانت، من رو کشت. (کِشت نه. کُشت!)

هشت سال!
واقعا تبریک داره
از نظر خیلی سخته که این همه مدت بتونی خودتو توی مسیر نوشتن نگه داری.
بازم تبریک می‌گم.

تبریک
واقعا تبریک

سلام
الان این سوال برام مطرح شده که چرا هیچ واکنشی نسبت به آیپد توی وبلاگتون وجود نداره؟!

نیما: چون همه جا به اندازه کافی واکنش وجود داره :)

می‌خواستم اگه براتون امکان داره یه دعوتنامه بالاترین برام بفرستین. ممنون می‌شم

خط اول از داستان زندگیت شوکه‌ام کرد.
برام خیلی جالب بود، روز تولدت رو می‌گم آقا نیما آخه همون روز تولد منه.
کلیکت رو خیلی دوس دارم و خودت رو.
موفق باشی همیشه.

نیما جان من تا الان فکر می‌کردم که از بچه‌های بالا شهر تهرون بودی. تا این که الان بیوگرافی رو خوندم. ضمنا خیلی جوون‌تر از سنت به نظر می‌رسی. خودت هم می‌دونی که آدم با سختی آدم می‌شه. اینم بدون خیلی‌ها دوست دارن موفقیت الان تو رو داشته باشن. این همیشه برام سوال بود که چطور به بالا رسیدی؟ ولی الان جوابم رو گرفتم. ان شالله یه روز تو ایرون عزیزمون تو همین جمهوری اسلامی برنامه کلیک رو اجرا کنی.
اینا از زبون یه شایان 17 ساله که آرزوش سال دیگه رشته آی تی دانشگاه آزاد تهرانه بود.
با توجه به مشکلاتی که برای بی‌بی‌سی روی هاتبرد ایجاد شد، متاسفم که دارم هر هفته برنامه شما رو از دست می‌دم چون محبوب‌ترین برنامه‌ام بود.
موفق از قبل باشی.

حسوديم شد....