بیزنس کلاس

همیشه تو صندلی‌های بیزینس کلاس امکانات مولتی‌مدیا و اینا بود. یک تلویزیون هم تو سالنش داشت. البته مورد اولی در اکثر پروازها و مورد دومی در تعداد کمتری از پروازها تو فرست کلاسه.

به احتمال بین 1 تا 10 درصد هم اگه فرض کنیم که توی فرست کلاس یه قرارداد یا موقعیت مناسب کاری پیش بیاد اونقدی داره که مجاب کنه سوار شدن فرست کلاسو!

نیما: ببین توی این بیزنس کلاسی که من نشستم حتی نمی‌شد از لپ‌تاپت آفلاین استفاده کنی. می‌گم که فقط یه مستراح اختصاصی داشت و همون چیزهایی که گفتم. البته خط هوایی هم مهمه. اینی که من سوارش شدم احتمالاً خیلی شخمی شخیلیه!

آره! اون قیافه گرفتن رو زیاد شنیدم! یکی می‌گفت پول بیشتر می‌دم برم اونجا که کلاس بذارم برای بقیه... یه حس خوبیه که آدمو یه جور دیگه نگاه کنن!
با این چیزی که گفتی فکر کنم آره، همون غرور کاذب و مسخره یه سری‌ها رو می‌کشونه اونجا

یک حوله مزخرف هم می‌دن رو صورتت بذاری خوشت بشه!

نیما: آخ گفتی!

غربت خوبی داشته باشی.
سراغی از همکاران قدیم هم بگیری بد نیست.
راستی با این انشای قشنگت، کلاس بیزینس کلاس رو در حد همون مستراح آوردی پایین!

نیما: خوبه از این انشاها. در ضمن ما مخلص همه همکارا هستیم بوجور.

خوش بحالتون! خدا نصیب ما هم بکنه!