برای باقیمانده‌ها

یاد اون زن به خیر که می‌گفت: زندگی عجب سوپ خوشمزه‌ای بود، یه کم دیگه هم می‌خوام.

نيما: من که خودم ياد شعر وصيت بيژن نجدی افتادم الان که دوباره خوندمش.

خوشحال شدم. بعضی وقت‌ها که واسه‌ی پست‌های خیلی قدیمی وبلاگ‌نویس‌ها کامنت می‌ذارم، یه کمش واسه اینه که شاید دوباره پست‌های قدیمیشون رو بخونن. و این مورد هم یکی از همون موارد بود. جدی می‌گم. باورت می‌شه یه آدم بتونه اینقدر بی‌کار باشه؟ و تازه بقیه رو هم بی‌کار فرض کنه؟ امیدوارم زیاد عصبانی نشده باشی. حالا که پیش تو دستم رو شد، قول می‌دم دیگه از این کارها نکنم. تحریم کامنتم نکنی یه وقت! :">
راستی، وصیت نجدی هم قشنگه. خصوصاً اون یه سهم به مثنوی و دو سهم به نی دادنش. گمونم همین جا خوندمش، درسته؟

نيما: خودم هم خوشحال می‌شم که به اين بهانه بعضی از نوشته‌های قديمم رو بخونم. آره وصيت نجدی رو همين جا نوشته بودمش.